Jesteśmy głodni

Ale dawno mnie tu nie było. Ale obiecuję, że już niedługo zacznnę pisać częściej.
Franek wszedł w okres terrible twos. Byłam przekonana, że bunt dwulatka przechodził już prawie od roku, ale myliłam się. Dopiero teraz widać, że jego ulubione słowo to NIE. Chcesz siku? Nie. Ale ciągnie do ubikacji. Sadzam go na muszli i mówie - rób. A on całuje mnie w nos i się śmieje. Ściągam go więc z muszli, zakładam pieluchę, a on znowu 'pee pee'! I tak ze 3 razy. Wszystko chce- komputer, klucze, włączyć i wyłączyć światło, chemikaliza spod zlewu, małpę i podlewać pomidory wtedy kiedy nie mamy na to czasu. Ubierać się nie chce, a rozbierać przed kąpielą to już w ogóle. Na szczęście je. Dzisiaj zjadł miskę zupy z kurczakiem, całą bułkę i 2 kromki chleba cranberry pecan.
Na szęście śpi przez całą noc, choć usypiać mam go tylko ja i do tego wystawia rączkę żeby go trzymać aż zaśnie. Broń Boże próbować wyjść  z pokoju gdy jeszcze nie śpi. Do tego, gdy wydaje się że już prawie śpi krzyczy 'pee pee' bo oczywiście chce mnie pocałować w nos. Wczoraj na przykład ani razu nie zrobił siku na nocnik. Po prostu nie chciał. Dzisiaj już chyba o tym zapomniał bo robi normalnie. Dodam, że buntuje się czasem przed pieluchą i zdarzyło się ze 3 razy że schował mi się i nalał na podłogę. A potem uciekał na golasa po domu i oczywiście się śmiał.
Na ścianach mamy już graffiti w kilku miejscach. Ostatnio porysował także nocnik od środka.
Wspina się na wszystko. Już nawet krzesło sobie przysuwa, żeby tylko dotknąć laptopa i walnąć w klawiaturę.
Im ciszej tym bardziej oczywiste, że coś knuje.
Na placu zabaw zabrał innemu dziecku słonia, ale jak tylko ten dzieciak chciał się bawić jego kosiarką to w ryk. Chciał i kosiarkę i słonia.
Cały czas chce puszczać bańki mydlane, ale on sam, a nie mama. Przykłada sobie ten patyk do nosa i dmucha nosem. A jak nie wychodzi to wylewa zawartość butelki i zaczyna się w tym taplać.
Ulubiona zabawa- skakanie po łóżku. Pozwalam mu, bo w sumie jest to fajna zabawa, no ale on by chciał cały czas, a mnie się na dole chili gotuje ...
No mówię wam- normalnie jeszcze trochę, a zaczne myśleć że mieszka z nami Piotruś z filmu Kogel Mogel.
Pocieszam się, że inne dzieciaki też się tak czasem zachowują, ale są i takie które są po prostu grzeczne i ciche.
Chodzę z nim spać po południu, bo mnie wykańcza i trochę mi się chce ostatnio spać i chyba tylko dzięki temu żyję. Właśnie zaraz idę, bo za pół godziny już się pewnie obudzi. PA!

Mama: Franek, powiedz jabłko
Franek: apple

Cwaniaczek. Podobnie jest na przykład z pępkiem. Wybiera sobie to, co łatwiej mu wymówić.
Ale że ma świadomość tego, że jabłko tłumaczy się na apple?
Mądra bestia. Po mamusi taki zdolny hehe.

Umówiłam się z nim na 9. Na 9.30 am. Wczoraj. Umówiłam się z geniuszem sruszem w sklepie Mac'a w celu naciągnięcia mnie na nową baterię do laptopa. (Siadła mi bateria i gdy mam 50% to mi się wyłącza komputer. Podejrzewam spisek i jestem przekonana, że problem pojawił się po tym jak zainstalowałam sobie Snow Leoparda, bo podobny problem mają też ci, których znalazłam na guglu, ale geniusz sreniusz twierdzi, że po 300 cyklach baterię się wymienia. Po 300 cyklach czyli w moim przypadku raz na rok. No comments.).
No więc w sklepie tym był komputer dla dzieci. Chodzi o to, aby dzieciom od maleńkości wbijać do głowy, że MAC-i były przy nich od zawsze. Był stolik, piłka krzesełko i dwa iMac-i.
Franek jak tylko zobaczył, że jest możliwość zabawienia się dostał ataku szału i o mało co nie wyrwał się z szelkami z wózka. Wyciągnęłam go i posadziłam na kuli, żeby 'pograł' sobie w Barneya. Franek lubi grubego Barneya, ale na przykład nudzą go potwory z ulicy Sezamkowej.
No więc graliśmy. Gra polegała na tym, że trzeba było coś tam zrobić, ale jakoś nie doszłam do tego co. Chyba trzeba było gdzieś kliknąć. Franek walnął pięścią w klawiaturę. Walnął tak, że aż odskoczyła. Nastęnie dobrał się do myszki. Walnął myszką tak, że wypadły z niej baterie. Normalnie wandal.
Następne podejście do publicznego komputera za jakiś czas.

Pomimo tego, że nie mamy telewizji i z pewnością nie będziemy oglądać zimowej olimpiady w Vancouver- Franek jest już przygotowany do kibicowania. Ciocia Pata zakupiła mu bowiem dresik z Quatchi. Spodnie są trochę przydługie, ale reszta leży pięknie.
Dziękujemy Ciociu Klociu.

Mój sąsiad ma taką- bardzo mi się podoba. Do kupienia na amazonie.

Dostałam ostatnio tak zwany opieprz, że nic tu się nie dzieje.
O jejciu, no niby nie mam czasu. No niby rozkręcam te swoje sklepy (tak, tak idzie mi jakoś i na przysłowiowe waciki już się dawno uzbierało), chodzę na spacery bo u nas już znowu prawie że lato, gram na Wii i takie tam.
Ostatnio wiele się zmieniło. Najważniejsze jest oczywiście to, że Franek w końcu zaczął chodzić. Jakość mojego życia zmieniła się na lepsze, bo teraz mniej noszę moje dziecko i ręce mi już nie drętwieją w nocy. Poza tym jest moja mama dzięki czemu mam więcej czasu na wszystko inne oprócz pisania bloga.
Mogłabym pisać o wielu rzeczach, ale na dzisiejszy wieczór wybrałam coś, co ratuje mnie w sytuacjach kryzysowych, a mianowicie iPhone.
Otóż Ciocia Halo (ciocia wie o kim mówię) jakiś czas temu pozwoliła Frankowi pobawić się swoim iPhonem. Franek oczywiście oszalał i od tamtej pory był po prostu hooked. Na dzieńdzisiejszy potrafi właczyć sobie ipoda i telefon, a także palcem przesuwać zdjęcia. Nauczył się sam- podglądając mamę. Myślę, że niedługo będzie sam sobie robił zdjęcia lub kręcił filmiki.
Podobno są jakieś aplikacje dla toddlersów, ale jeszcze ich nie zakupiłam i myślę, że zakupię jakąś dopiero gdy będę gdzieś jechać przez parę godzin (czyli niedługo bo jedziemy do NO na wesele Elvisa). Taki iPhone w podróży może okazać się  dobrą zabawką, bo on zazwyczaj pomaga jak już nic nie pomaga i mamy kompletne melt  down. Podobno są tam jakieś kwadraciki i kółka i dziecko sobie jakoś przesuwa te kształty. Tak wiem, nudna gra- ale nie pozwolę mu przecież grać na gierce w owcę, którą trzeba walnąć tak mocno, że aż wyleci w kosmos.
Są też ponoć jakieś aplikacje dla rodziców. Jedną z nich jest iKidNY. Taki programik, który pokazuje ci nie tylko gdzie znajdują się children friendly restaurants, ale także gdzie można dzieciakowi zmienić przysłowiowe gacie, czy pohuśtać się na huśtawce. Szkoda, że nie ma takiego na Houston, bo bym pewnie wypróbowała.

Franek powtarza już coraz więcej słówek. Ostatnio trenuje słówka na 'sz'. Tak mi się przynajmniej wydaje. Co jakiś czas słyszę coś co brzmi jak 'shut up, shut up', a mężowi wydawało się, że widział Franka szarpiącego bramkę i mamroczącego 'shit shit shit'.
Miejmy nadzieję, że to tylko my mamy problemy ze słuchem...
Poza tym dziadkowie zabrali Franka na spacer i bardzo się denerwuję, bo to pierwszy spacer bez rodziców. Z nerwów upiekłam już ciasto i wymyłam podłogę. Trochę załamujące, że zamiast cieszyć się wolnością i na przykład czytać Twój Styl,, którego nie mam, albo zasnąć na kanapie wolę piec ciasto i obgryzać paznokcie z nerwów.

Przedwczoraj, w późnych godzinach wieczornych zadzwonił do mnie mój były szef z ofertą pracy w tej firmie, która zajmuje się wynajmem prywatnych odrzutowców. Praca wydawała się bardzo interesująca - robiłabym coś czego jeszcze nie robiłam, więc pewnie byłaby masa treningów itd. No ale powiedziałam nie.
Trochę mi z tym ciężkawo, bo z jednej strony wiem, że chcę zostać z Frankiem gdzieś do 3 roku życia, ale z drugiej strony czasem obawiam się, że później może mi być trudniej znaleźć pracę.
No ale może uda mi się rozkręcić coś własnego (niekoniecznie Ciocię z Ameryki).
Szef był chyba rozczarowany. Mam z nim iść niedługo na jakiś tam obiad. Pewnie nadal będzie mnie namawiał. Chociaż może nie, bo wczoraj zrobiłam sobie na fejsbuku test pt: Co dostaniesz w tym roku na gwiazdę? Wyszło mi, że  cytuje- ...ujowe ciuchy. Wszystko byłoby OK bo test był po polsku, tylko że na obrazku, na którym był ludzik w tych ...ujowych ciuchach widniał też rysunek takiego wielkiego penisa.  Dokładnie był to ten rysunek:

Myślę, że jeżeli mój były szef to widział, to pewnie się trochę załamał i może nie jest już aż tak bardzo rozczarowany tym że nie będę z nim pracowała... A test wykasowałam.

Dzisiaj pozwolę sobie zareklamować samą siebie (niech żyje skromność).  Zapraszam wszystkich do mojego sklepiku, w którym pojawił się nowy producent - BabbaCo. Na jesienne i zimowe spacery w parku czy też wietrzne spacery nad morzem - BabbaCo. Hasło wymyśliłam sama- jest trochę słabe i mało chwytliwe, ale wiadomo o co chodzi.



Niektórzy też wiedzą, że w końcu skończyłam polską stronę hotslings.pl, na której już niedługo zostanie przeze mnie ogłoszony konkurs.
Za jakiś czas pojawią się także sweterki kalifornijskiej firmy Angel Dear, które  można zobaczyć na filmiku dyniowym i na zdjęciu pod spodem.


Sweterek ten, bez jakiegokolwiek ściemniania jest moim zdaniem najlepszym ubraniem mojego syna, głównie dlatego, że ma świetny, nie spadający z głowy kaptur. Sweterki dostępne będą w  różnych kolorach, w rozmiarach 3,6,12,18 miesięcy i 2,3,4 latka.
Niektóre mamy sweterki już zamówiły (matylda), inne ciocie (fajny_nosorozec) wciąż czekają ... Skoro mowa o fajnym_nosorozcu, dodam że to ona narysowała mi baner.
Dla mam z Polski mam kupon zniżkowy o wartości 20 zł (wystarczy wpisać BLOX bo zakończeniu zakupów). Natomiast, jeśli któraś z amerykańskich mam (lub cioć - przypominam, że idą święta) chciałyby też jakąś zniżkę to proszę napisać na gazetowego mejla hjuston.
No to tego, biznes jakoś się kręci - w końcu recesja już się skończyła...

Franek nie ma jeszcze świńskiej grypy, ale na wszelki wypadek uczy się już wydmuchiwać nos.

Nadchodzące Halloween można poznać po tym, że na placu zabaw zaczynają się pojawiać dzieci w kostiumach. Ostatnio był chłopiec przebrany za dynię. Kostium trzeba było wypchać po bokach jakimiś gazetami, albo balonami, ale chyba rodzicom się nie chciało, bo chłopiec wyglądał trochę jak taka sflaczała dynia, z której zeszło powietrze. Ale może nie ma się co dziwić, bo jakby był bardziej okrągły to mógłby się zaklinować w tunelu (nie mówiąc już o tym, że nie zmieściłby się do wózka)... 

W tym roku najprawdopodobniej poraz pierwszy wybiorę  się na cukierkowe żebry. Koleżanka (Amerykanka) zaproponowała abyśmy wybrały się razem. Pójdę. Nauczę się od niej 'jak to się robi w Houston'. Nie mam jeszcze stroju dla Franka. Oczywiście chciałabym coś wystrzałowego (na przykład Chucky doll), ale nie będę się wyróżniała bo koleżanką przebiera swoje dziecko za biedronkę (ale nie ten sklep tylko takiego owada). Przebiorę więc go pewnie za coś nudnego typu pająk. 

BTW- czy byliście kiedyś na stronie Marthy Stewart, na które pokazuje jak zrobić takiego właśnie pająka ze skarpet ? Szkoda, że nie mam talentu krawieckiego. 'Niezłe' są też kostiumy zrobione przez fanów MS. Czy ktoś z was chciałby się przebrać za popcorn? Albo za gofra? Sorry, ale ten gofer jest naprawdę żenujący. Albo takie traffic light. Chyba bardziej tragic life... Niektórzy rodzice nie mają poczucia żenady. 

No ale sama też była kiedyś przebrana za dość słabego Czerwonego Kapturka, a moja siostra za Indiankę z kruczoczarnymi blond włosami. 

Na zakończenie kilka zdjęć z weekendowej wyprawy na dynie. Proponuję oglądać z głosem, bo muzyka jest nastrojowa. Taka prawie bożonarodzeniowa.

Boooożenku, ale mnie tu dawno nie było. Jak tak dalej pójdzie to o mnie zapomnicie...

Krótki update z tego jak to się Franek rozwija. Franek ma już 15 miesięcy. W kwestii chodzenia nic się nie zmieniło. Nadal nie chodzi. Nie chce mu się. Robi postępy, ale jeszcze nie chodzi. Na szczęście już mnie to nie martwi, bo widzę że robi postępy i że jest nadzieja, że może przed upływem drugiego roku życia raczy w końcu zrobić pierwszy krok. No i gdzieś tam kiedyś przeczytałam (pewnie we własnym pamiętniku), że im później dziecko zaczyna chodzić tym jest mądrzejsze, więc się tym pocieszam. 

Tak więc mój Franek jeszcze nie chodzi, ale za to potrafi powiedzieć traktor. Brzmi to trochę jak tak-tol, ale wiadomo o co chodzi. 

No to może wymienię co jeszcze potrafi, tak dla rekordu, żebym pamiętała za parę lat kiedy się czego nauczył :

• Potrafi włożyć płytę do odtwarzacza DVD (bardziej może pod odtwarzacz niż do).
• Umie powiedzieć mama, baba, ciuciu (na pociąg), daddy, tata, dogggggggg, tak-tol, yellow no i oczywiście DAJ. Proszę mi nie pisać, że w wieku 15 miesięcy powinien mówić więcej, bo wcale się tym nie przejmę. Podobno dwujęzyczne dzieci i tak zaczynają mówić później. 
• Rozróżnia wózek, trawę, wiatrak, światło, ucho, pociąg, nos, nogę, lampa, siku, fe, niebo, spodnie, drzewo, buju, jeść, pielucha, skarpety, buty.
• Umie włączyć pralkę, spuścić wodę w ubikacji, odkręcić wodę w wannie, poczesać włosy, poczesać dywan, wyjąć swoją miseczkę z szuflady i przynieść ją do stołu jak jest głodny. Umie wrzucać rzeczy do kosza na śmieci (ostatnio w gościach powrzucał zabawki swojej koleżanki - na szczęście zostały w porę odnalezione). 
• Jeśli chodzi o nocnik to przez jakiś czas robił tak zwany numer two do nocnika, ale później nauczył się z niego wstawać i tyle z tego było. Nauczył się także chować się za płotek jak chce mu się kupę. 
• Skoro o chowaniu mowa to umie się bawić w chowanego. Kuca za płotkiem, albo za ścianą, wstaje i wrzeszczy kuku. 
• Umie jeść łyżką jeśli mu się ją poda do ręki. W sensie, że sam sobie nie nabierze na tą łyżeczkę, ale jak mu się nabierze i poda do ręki to je bez problemu. 
• Uwielbia zrzucać przedmioty z pierwszego piętra na parter, a także z łóżeczka na głowę mamy. (Ostatnio leżałam przy jego łóżeczku i udawałam, że śpię. Zostałam zbombardowana dwoma miśkami, małpą i krową). 

Generalnie wygląda na szczęśliwe i pocieszne dziecko. A to, że nie chodzi to mały pikuś. Przecież zawsze można się pocieszyć tym, że może i nie chodzi, ale za to umie włączyć pralkę i poczesać dywan.

O Bożenku, jak mnie tu długo nie było...

Dzisiejszy wpis jest trochę związany z postem Fiony_Apple o moltnie i nie tylko. Chociaż tak naprawdę to nie jest w ogóle z nim związany, ale chcę kontynuować tu temat zawijania dziecka w burrito, który to został poruszony w komciach pod tym wpisem.

Otóż moje dziecko wrzeszczy. Wrzeszczy, bo nie umie powiedzieć co chce i jest sfrustrowane bo nie daje mu tego co chce (na przykład pilota od telewizora, który uwielbia zrzucać z górnego piętra na dół). Ciekawe po kim on to ma? On wrzeszczy, a ja czuję się bezsilna. Na szczęście, już poraz kolejny okazuje się, że w takich sytuacjach można liczyć na pomoc doktora Karpia. 

Kim jest dr Karp? Dr Karp, to amerykański pediatra, który napisał dwie wspaniałe książki o tym w jaki sposób uspokajać niemowlę i starsze dziecko. Metody wydają się proste i znane wszystkim, ale do tej pory nikt ich nie dopieścił. Dr Karp twierdzi, że dziecko przyszło na świat z instyktem samouspokajania, który należy sprowokować gdy dziecko niemowlę zaczyna płakać. Według niego niemowlę można uspokoić za pomocą ciasnego zawijania w kocyk / otulacz (dzięki czemu dziecko czuje się jak w łonie matki), szuszenia prosto do ucha (bo w łonie matki jest nie tylko ciasno, ale także głośna) i lekkiego kołysania dziecka położonego na boku na dłoni. 

Wszystkie metody wypróbowaliśmy i wszystkie działały. Franek przez pierwsze 3 miesiące (czyli jak to określa dr Karp - 4 trymestr) płakał bardzo mało i łatwo się uspokajał. Nigdy nie musieliśmy używać suszarki, o której także wspomina pediatra, bo Franek był spokojny już przy pakowaniu go w burrito. Znajomi śmiali się, że pakujemy go w pozycję na baczność, ale to na prawdę pomagało. W ogóle jestem wielką zwolenniczką pakowania dzieci w ciasne burrito. Przerobiłam (i zakupiłam) wszystkie możliwe swaddling blankets i muszę przyznać, że żadne Kiddopotamus SwaddleMe nie działają tak dobrze jak zwykły, bawełniany kocyk w kształcie prostokąta. Ze SwaddleMe dziecko może z łatwością wyciągnąć ręce i dotykać twarzy, przez co wydaje mu się, że zaraz będzie karmione i zaczyna płakać. To tak na marginesie...

Metody dr Karpia działaly przez kilka miesięcy. Potem ponoć szuszanie jest wręcz niezdrowe. 

A teraz Franek wydaje się być bohaterem kolejnej książki- The Happies Toddler in the Block. Ciągle coś chce, ciągle daj daj daj itd. Nie przeczytałam tej drugiej książki do końca, ale mam już pojęcie w jaki sposób porozumieć się i zrozumieć takiego brzdąca. Dr Karp poleca traktowanie go jak jaskiniowca, bo przecież jego mózg nie jest jeszcze aż tak bardzo rozwinięty. Tłumaczy też, co dzieje się w mózgu takiego Bamm Bamma. Te ciągłe- nieeee, uważaj, tego nie wolno i dorosłego doprowadziłyby do szału. Prawda? A przecież na codzień w ogóle się o tym nie myśli. 

Dr Karp tłumaczy także jak rozmawiać z takim jaskiniowcem. Należy wszystko powtarzać po 5 razy, nie wywodzić się na temat dlaczego nie możńa wkładać palców do kontaktu, bo i tak przecież nie zapamięta. Na DVD pod tym samym tytułem pokazuje jak się bawić, 'szarpać' i

powracać do pierwotnych instynktów.

Poleca także język migowy, ale ja akurat nie jestem zwolenniczką i szkoda mi na to czasu. Uważam, że lepiej się z dzieckiem bawić niż zakuwać te migi.

Książka jest także bardzo zabawna. Czytając ją będziecie śmiać się sami z siebie, a także bezustannie myśleć o tym jak bardzo kochacie tego brzdąca, który swoimi wrzaskami doprowadza was do szaleństwa.

Dodam jeszcze, że na początku byłam bardzo podejrzliwa w stosunku do dr Karpia. Wydawało mi się, że jest kolejną amerykańską gwiazdą w stylu dr Phila czy innych takich. Albo się pomyliłam, albo dr Karp jest mistrzem prania mózgów i już mnie przekabacił.

Polecam serdecznie. Obie książki do kupienia na Amazonie TU i TU. 

A tu  i tu jakieś polskie artykuły.

PS- Przyznacie, że strona dr Karpia jest bardzo słaba jak na kogoś kto niby napisał bestseller? 

Było zapytanie o imprezę urodzinową Franka ...

No więc sprawy mają się tak: imprezy jeszcze nie było, bo jeden gość jest bardzo chory, drugi jest w Polsce, trzecia ma sraczkę, czwarta ma katar, a piąty też wyjechał. Do tego solenizant leci na antybiotyku. Tak więc nie wiem kiedy uda nam się wszystkim zgrać ...